domingo, 19 de diciembre de 2010

CONTO DO MAGREB

A PEREGRINACIÓN DO LEÓN
Esta é a historia dun Lobo que se achegou ao León e díxolle:
- León.
-Si?
-Imos a peregrinar.
-Pero... meu fillo, onde imos de peregrinación?
-Voute levar comigo a un camiño no bosque e vas peregrinar.
-De acordo, entón, imos!
No camiño o Lobo conduciu ao León a unha rocha furada, que tiña un grande oco.
O Lobo meteuse neste oco e cando saíu polo outro lado dixo:
-Ven, León, se non cometiches pecado algún, serás purificado e saíras con toda facilidade.
Entón dirixiuse o León con moito coidado cara ao oco e o Lobo animouno: --Entra, León, entra! Veña, non sexa medicas, entra xa ou es un pecadento e por iso tes medo?
E o León foi entrando ata que a súa cabeza e as súas coxas podíanse ver dende a parte de atrás da rocha. Pero quedou encaixado e non podía moverse máis.
O Lobo entón díxolle rindo:
-León, Xa fixeches a peregrinación? Queda aí!
E cortoulle un anaco de carne da coxa traseira e comeuna. Logo, lambendo o fociño, púxose diante do León e díxolle:
- León, boa noite! Eu vólvome a casa
Pero cando se deu a volta o León estirou as súas patas dianteiras e cortou o rabo ao Lobo. Dixo:
-Vaite, Lobo vaite ¡Agora estás marcado!
No camiño de volta comezou a fluír o medo no interior do Lobo e dixo:
-Que fago agora? O León adelgazará e escapará e comerame!
Foi tanto o seu temor, que logo duns días o Lobo traidor morreu de medo.

martes, 14 de diciembre de 2010

CONTO POPULAR RUSO


O LOBO RABÓN

Sucedeu esta histoa>ria alá na antigüidade, cando Xesucristo andaba aínda sobre a terra cos apóstolos. Ían un día por un camiño, un ancho camiño, cando se cruzaron cun lobo.
- Señor ! Teño fame. dixo o lobo
- Vai e come unha egua ?contestou Xesucristo
O lobo correu na procura dunha egua. Cando atopou unha, achegouse e díxolle:
- O Señor mandoume que te coma, sabes, egua?
- Que va! Non está permitido comerme a min. Ata teño un
certificado que así o testemuña, só que o levo ben gardado.
Pois, ensínamo.
- Ponte máis preto das miñas patas traseiras.
O lobo achegouse, e a egua, dunha couce nos dentes, despediuno a vinte metros de distancia, mentres ela escapaba.
O lobo foi a queixarse a Xesucristo:
- Señor: a egua estivo a piques de matarme.
- Vai e cómeche un carneiro.
O lobo correu en busca dun carneiro e díxolle:
- Vou comerte, carneiro. Ordenouno o Señor.
- Bo, pois cómeme. Pero, verás: o mellor será que che poñas ao pé desta costa e abras ben as fauces; entón eu baixarei correndo desde arriba e metereime dereitiño na túa boca.
O lobo colocouse ao pé da costa coas fauces abertas. O carneiro, entón, colleu carreiriña desde o alto da costa e, zas!, pegoulle un croque, tirándoo ao chan, e el escapouse.
Cando o lobo se puxo en pé, mirou a todas partes, pero o carneiro desaparecera.
De novo foi a queixarse a Xesucristo:
- Señor !díxolle?: o carneiro tamén me enganou e por pouco
me mata.
- Vai e cómeche a un xastre.
O lobo foi en busca dun xastre. Cando lle atopou, díxolle:
- Vou comerte, xastre. Mandouno o Señor.
- Deixa, polo menos, que me despida da miña familia.
- Non; nin sequera che permitirei que te despidas.
- Que se lle vai facer! Cómeme, pois. Pero agarda primeiro a que te mida para ver se caibo dentro de ti.
- De acordo.
O xastre deu unha volta ao redor do lobo, agarroulle do rabo, enroloullo ben ao redor da man e púxose a pasar o ferro polo seu espiñazo. O lobo revolveuse e debateuse ata que, por fin, escapou deixando o rabo en mans do xastre. Ía correndo a cen, cando se atopou con sete lobos.
- Oe! Como andas sen rabo, lobo gris? preguntáronlle.
- Arrincoumo un xastre.
- E onde está ese xastre?
- Alá vai polo camiño.
- Temos que darlle alcance.
E lanzáronse detrás do xastre.
O xastre deuse conta de que lle perseguían e. vendo que aquilo se puña feo, subiu ata o máis alto dunha árbore e alí quedou.
Os lobos chegaron ata a árbore e dixeron:
- Amigos, temos que botarlle a garra ao xastre. Ti, rabón, colócache debaixo de todos, e nós irémonos subindo un encima do outro, ata que o alcancemos.
O lobo rabón tendeuse no chan, outro subiuse enriba, logo outro, e outro... chegando cada un máis arriba. Subía xa o último, cando o xastre, vendo que non tiña salvación e que ían alcanzalo sen remedio, gritou desde arriba:
- O que vai quedar peor parado é o rabón.
Este, que lle oíu, se escabuliu como puido e veña a correr! Os sete lobos, que caeron ao chan por culpa súa, lanzáronse tras el, déronlle alcance e morderon nel ata cansarse, deixando case morto.
En canto ao xastre, baixouse da árbore e volveu á súa casa.

CONTO ÁRABE

lunes, 25 de octubre de 2010

unha canción para escoitar e para reflexionar

Silvina Ocampo: La soga
A Antoñito López le gustaban los juegos peligrosos: subir por la escalera de mano del tanque de agua, tirarse por el tragaluz del techo de la casa, encender papeles en la chimenea. Esos juegos lo entretuvieron hasta que descubrió la soga, la soga vieja que servía otrora para atar los baúles, para subir los baldes del fondo del aljibe y, en definitiva, para cualquier cosa; sí, los juegos lo entretuvieron hasta que la soga cayó en sus manos. Todo un año, de su vida de siete años, Antoñito había esperado que le dieran la soga; ahora podía hacer con ella lo que quisiera. Primeramente hizo una hamaca colgada de un árbol, después un arnés para el caballo, después una liana para bajar de los árboles, después un salvavidas, después una horca para los reos, después un pasamanos, finalmente una serpiente. Tirándola con fuerza hacia delante, la soga se retorcía y se volvía con la cabeza hacia atrás, con ímpetu, como dispuesta a morder. A veces subía detrás de Toñito las escaleras, trepaba a los árboles, se acurrucaba en los bancos. Toñito siempre tenía cuidado de evitar que la soga lo tocara; era parte del juego. Yo lo vi llamar a la soga, como quien llama a un perro, y la soga se le acercaba, a regañadientes, al principio, luego, poco a poco, obedientemente. Con tanta maestría Antoñito lanzaba la soga y le daba aquel movimiento de serpiente maligna y retorcida que los dos hubieran podido trabajar en un circo. Nadie le decía: “Toñito, no juegues con la soga.”La soga parecía tranquila cuando dormía sobre la mesa o en el suelo. Nadie la hubiera creído capaz de ahorcar a nadie. Con el tiempo se volvió más flexible y oscura, casi verde y, por último, un poco viscosa y desagradable, en mi opinión. El gato no se le acercaba y a veces, por las mañanas, entre sus nudos, se demoraban sapos extasiados. Habitualmente, Toñito la acariciaba antes de echarla al aire, como los discóbolos o lanzadores de jabalinas, ya no necesitaba prestar atención a sus movimientos: sola, se hubiera dicho, la soga saltaba de sus manos para lanzarse hacia delante, para retorcerse mejor. Si alguien le pedía:—Toñito, préstame la soga. El muchacho invariablemente contestaba:—No. A la soga ya le había salido una lengüita, en el sito de la cabeza, que era algo aplastada, con barba; su cola, deshilachada, parecía de dragón.Toñito quiso ahorcar un gato con la soga. La soga rehusó. Era buena.¿Una soga, de qué se alimenta? ¡Hay tantas en el mundo! En los barcos, en las casas, en las tiendas, en los museos, en todas partes... Toñito decidió que era herbívora; le dio pasto y le dio agua. La bautizó con el nombre Prímula. Cuando lanzaba la soga, a cada movimiento, decía: “Prímula, vamos Prímula.” Y Prímula obedecía. Toñito tomó la costumbre de dormir con Prímula en la cama, con la precaución de colocarle la cabecita sobre la almohada y la cola bien abajo, entre las cobijas.Una tarde de diciembre, el sol, como una bola de fuego, brillaba en el horizonte, de modo que todo el mundo lo miraba comparándolo con la luna, hasta el mismo Toñito, cuando lanzaba la soga. Aquella vez la soga volvió hacia atrás con la energía de siempre y Toñito no retrocedió. La cabeza de Prímula le golpeó el pecho y le clavó la lengua a través de la blusa.Así murió Toñito. Yo lo vi, tendido, con los ojos abiertos. La soga, con el flequillo despeinado, enroscada junto a él, lo velaba.
Cuentos difíciles. Antología, Buenos Aires, Colihue, 1999.

lunes, 27 de septiembre de 2010



3.-MARIO BENEDETTI: El otro Yo
Se trataba de un muchacho corriente: en los pantalones se le formaban rodilleras, leía historietas, hacía ruido cuando comía, se metía los dedos a la nariz, roncaba en la siesta, se llamaba Armando Corriente en todo menos en una cosa: tenía Otro Yo.

El Otro Yo usaba cierta poesía en la mirada, se enamoraba de las actrices, mentía cautelosamente , se emocionaba en los atardeceres. Al muchacho le preocupaba mucho su Otro Yo y le hacía sentirse incómodo frente a sus amigos. Por otra parte el Otro Yo era melancólico, y debido a ello, Armando no podía ser tan vulgar como era su deseo.

Una tarde Armando llegó cansado del trabajo, se quitó los zapatos, movió lentamente los dedos de los pies y encendió la radio. En la radio estaba Mozart, pero el muchacho se durmió. Cuando despertó el Otro Yo lloraba con desconsuelo. En el primer momento, el muchacho no supo que hacer, pero después se rehizo e insultó concienzudamente al Otro Yo. Este no dijo nada, pero a la mañana siguiente se había suicidado.
Al principio la muerte del Otro Yo fue un rudo golpe para el pobre Armando, pero enseguida pensó que ahora sí podría ser enteramente vulgar. Ese pensamiento lo reconfortó.
Sólo llevaba cinco días de luto, cuando salió la calle con el propósito de lucir su nueva y completa vulgaridad. Desde lejos vio que se acercaban sus amigos. Eso le lleno de felicidad e inmediatamente estalló en risotadas . Sin embargo, cuando pasaron junto a él, ellos no notaron su presencia. Para peor de males, el muchacho alcanzó a escuchar que comentaban: «Pobre Armando.Y pensar que parecía tan fuerte y saludable».

El muchacho no tuvo más remedio que dejar de reír y, al mismo tiempo, sintió a la altura del esternón un ahogo que se parecía bastante a la nostalgia. Pero no pudo sentir auténtica melancolía, porque toda la melancolía se la había llevado el Otro Yo.





2.-FERNANDO LEÓN DE ARANOA: La sombra
Carmelo nació sin sombra. El médico se dio cuenta al instante. Se lo dijo a su padre, pero su padre no lo comprendió. Todos en su familia habían tenido sombra hasta entonces, era la primera vez que sucedía algo semejante. Miró acusador a su mujer, que no supo qué decir. A quién habrá salido, sin sombra, se preguntaba su padre desolado.
Los mejores médicos de la ciudad estudiaron su caso, pero poco pudieron hacer. Los padres de Carmelo reunieron el dinero para llevarle a otro país, donde un doctor experto en la materia había resuelto casos similares. Ha habido experiencias, les explicó, de trasplantes de sombra que se han realizado con éxito. Habrá que encontrar una que se adapte al tamaño de su hijo, a su altura, a su perfil; Pero Carmelo rechazó todas las sombras. El de su hijo es un caso particularmente agudo, les dijo el doctor mientras les cobraba la factura.
Carmelo creció sin sombra. Sus compañeros de escuela pronto se dieron cuenta y se reían de él.;¿Por qué yo no tengo sombra?; Le preguntaba Carmelo llorando cada noche a su mamá. Porque tu corazón es tan grande y tu alma tan sencilla, le decía ella, que se puede ver a través tuyo. Carmelo se convirtió en un joven huraño, huidizo. Sólo salía a la calle los días nublados, cuando las nubes robaban las sombras a todos y hacían de él uno más.
Un maravilloso día sin sol, en un parque cercano, Carmelo conoció a Tulipán, tan llena de adolescencia, tan dulce, hermosa como una nube. Juntos hablaron y se rieron, buscaron complicidades y hallaron acuerdos, cambiaron miradas, latidos, secretos, hicieron un pacto sin ellos saberlo. Quedaron en verse otro día, en la esquina de Alameda con Hidalgo, junto a una farola y un puesto de flores, que atiende una anciana encorvada.
Carmelo aguardaba, sufría en silencio. Los días se sucedían soleados y en la radio decían que lo seguirían siendo durante mucho tiempo. La noche anterior a la cita Carmelo no pudo dormir. Rezó para que amaneciera nublado, pero no fue así. Aquel fue el día más radiante y despejado de cuantos se recuerdan en la ciudad. El cielo vistió esa mañana su mejor traje azul y Carmelo acudió a la cita, sin sombra y con miedo. A punto estuvo de pintarla en el suelo, pero desistió. Las horas, a su paso, habrían hecho girar las otras sombras dejando la suya en postiza evidencia. Y el miedo venció al amor. Carmelo prefirió conservar intacto el recuerdo de su maravilloso y nublado encuentro, la otra tarde en el parque. Antes de que llegara Tulipán, Carmelo, borracho de pena, se fue para siempre.
Si hubiera estado allí cuando la chica apareció en la esquina, atribulada, con retraso, Carmelo habría pensado que estaba aún más hermosa que la otra vez. Si hubiera estado allí, habría descubierto que Tulipán era, como él, una chica sin sombra, y que juntos, tal vez, podían haber vivido una vida maravillosa, de nublado porvenir, en algún país del norte, donde el sol, respetuoso con su amor, se lo pensara seis veces antes de salir.